کمال الملک

در حدود سال 1264 ه.ق در کاشان دیده به جهان گشود. عموی او صنیع الملک و برادر بزرگش ابوتاب از نقاشان معروف زمان خود بودند وی از 15 سالگی از کاشان به تهران آمد و وارد مدرسه دارالفنون شد، و سه سال در آن جا به کسب عل و هنر پراخت و در پایان سال سوم که ناصرالدین شاه برای بازدید از مدرسه دارالفنون بدان جا رفته بود با دیدن یکی از تابلوهای وی که صورت اعتضادالسلطنه رئیس دارالفنون بود، مورد تشویق شاه قرار گرفت و دستور داد در شمس العماره اطاقی به او بدهند تا با خیال آسوده در آنجا بکار بپردازد. از این دوره که چهار سال طول کشید از طرف شاه لقب نقاشباشی یافت، نقاشیهای وی در این دوره متجاوز از 170 تابلو است. در سال 1310 ه.ق لقب کمال الملک یافت و به دریافت نشانهای طلا و نقره مدرسه دارالفنون و گل کمر مرصع و حمایل از درجه سرتیپی و انواع خلعتها و شالهای گانبها نایل گردید و در همین دوره تابلو معروف تالار آیینه را کشید که از شاهکارهای هنر نقاشی و اولین تابلویی است که امضای کمال الملک در آن به چشم می خورد، او در اوایل سلطنت مظفرالدین شاه سفری به اروپا رفت و در موزه های معروف اروپا از قبیل لوور و ورسای به مطالعه آثار هنری نقاشان بزرگ اروپا پرداخت و در سال 1307 ه.ق به حسین آباد نیشابور رفت و تا آخر عمر در آنجا ماند این عزلت و انزوا دوازده سال طول کشید تا سرانجام در مرداد ماه 1319 ه.ش بدرود زندگی گفت و در مقبره شیخ عطار به خاک سپرده شد.

بازگشت